Matka Boża Bolesna
b
SANKTUARIUM MATKI BOŻEJ LICHEŃSKIEJ


 

Sanktuarium
 

Bazylika górna

Wejście główne do świątyni prowadzi przez kruchtę III Tysiąclecia. W kruchcie  znajdują się witraże poświęcone Trójcy Świętej. Tryptyk po obu stronach łączą sceny ze Starego Testamentu, natomiast dół zdobią aniołowie.

Przy tworzeniu elementów dekoracyjnych świątyni czerpano wzory z polskiej przyrody i polskiej tradycji. Kłosy zbóż, polskie kwiaty i rosnące w Polsce drzewa to motywy, które nieustannie przewijają się w licheńskiej bazylice. Na ścianach zauważalne ozdobne elementy architektoniczne, których zdobnictwo zostało zaczerpnięte z wzorów na pasach słuckich, które noszono do kontusza od XVII w. Kolumny w prezbiterium mają wyjątkowe głowice. Przedstawiają one charakterystyczne polskie kwiaty. Wśród nich dominują maki, malwy, irysy i mniszki lekarskie. Łącznie kwiaty te tworzą bukiet składany w hołdzie Najświętszej Maryi Pannie.
Świątynia ozdobiona jest niezwykle bogato. Ściany w wielu miejscach pokryte freskami i malowidłami o tematyce religijnej.

Prezbiterium

Po wejściu do świątyni wyłania się ozdobiona pięknymi freskami ściana prezbiterium z ołtarzem głównym. Freski te przedstawiają anioły adorujące Matkę Bożą.

Ołtarz główny stoi na podwyższeniu, wykonany został z marmuru. Za ołtarzem znajduje się konfesja w kształcie baldachimu podtrzymywanego przez kręcone złote kolumny, ozdobione winnymi gronami.

W górnej części konfesji czuwają marmurowe anioły.

Nad ołtarzem dostrzegamy Tryptyk Maryjny: Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie, Pokłon Trzech Króli i Ukoronowanie Matki Bożej na Królową Nieba i Ziemi.

Nad konfesją ołtarza, w zależności od okresu liturgicznego, zawieszane różne obrazy. Na przykład w adwencie obraz ukazujący scenę Zwiastowania. Pod baldachimem konfesji umieszczono tabernakulum. Czerwone światła lamp, które wiszą po obu stronach prezbiterium, przypominają o obecności Najświętszego Sakramentu. Tutaj przyklękają pielgrzymi, by adorować Jezusa Chrystusa 

obecnego w Najświętszym Sakramencie i oddać cześć Matce Bożej, której Cudowny wizerunek umieszczony jest nad tabernakulum. Obraz chronią specjalne zasłony. Jedna przedstawia scenę z objawienia Matki Bożej Mikołajowi Sikatce, a druga Zesłanie Ducha Świętego. Powyżej obrazu znajduje się złota królewska korona. Całość otoczona jest bogato zdobionymi złotymi ramami. Nad Cudownym Wizerunkiem widoczne słowa: „Królowo Polski udziel pokoju dniom naszym”.

W bazylice licheńskiej pielgrzymi, chcąc oddać cześć Matce Bożej, obchodzą dookoła ołtarz z Jej Cudownym Wizerunkiem. Ten znak czci dla Matki Bożej łączą z intencją, z którą przybywają do Sanktuarium.

Na ścianie centralnej prezbiterium, wysoko nad ołtarzem, umieszczone słowa "Jestem który Jestem". Nawiązują one do imienia Boga objawionego Mojżeszowi. Niżej znajduje się tekst najstarszej polskiej pieśni maryjnej pochodzącej z XII wieku - „Bogurodzicy”.


Po lewej i prawej stronie centralnej ściany prezbiterium umieszczone są gabloty z wotami. Wielka liczba wotów świadczy o licznych łaskach uzyskanych przez pielgrzymów za pośrednictwem Matki Bożej Licheńskiej.

Piękno świątyni podkreśla marmurowa posadzka. Niezwykła harmonia barw i sposób dekoracji powodują wrażenie trójwymiarowości i lekkości wnętrza świątyni. W pobliżu prezbiterium, w samym sercu świątyni, dosłownie pod kopułą, w marmurową posadzkę wkomponowano okrągłą, składającą się z czterdziestu tysięcy elementów, barwną mozaikę. Pięknie ukazano na niej mapę Polski, na której przedstawione są symbolicznie trzy świątynie wota:  Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej, Opatrzności Bożej w Warszawie (Wilanów), Miłosierdzia Bożego w Krakowie (Łagiewniki).


Tuż przed prezbiterium, na posadzce, jest piękna mozaika układająca się w postać pelikana z trzema pisklętami. Ptak rozrywa dziobem własną pierś, aby nakarmić swoje młode. Całkowicie pochłania go miłość do swoich piskląt, nie zważa na siebie, liczy się tylko dobro jego dzieci. Mozaika symbolizuje Chrystusa karmiącego nas swoim Ciałem. Pelikan już w średniowieczu stał się symbolem ofiarnej śmierci Jezusa Chrystusa. Od tamtej pory często pojawia się w kościołach, szczególnie w scenach ukrzyżowania, nad ukrzyżowanym Zbawicielem i na drzwiach tabernakulum.

Nawy boczne

Wysokość nawy głównej ma 44 metry, natomiast szerokość, łącznie z kaplicami bocznymi wynosi 77 metrów. W zachodniej części świątyni dominują organy usytuowane nad ołtarzem Golgoty. W ołtarzu - marmurowa figura Chrystusa na krzyżu z czarnego dębu. Jest to włoska rzeźba pochodząca z kolekcji „Fidias” z Werony. Wykonana jest z marmuru pochodzącego z Carrary. Nazwę ołtarza zaczerpnięto od kamienia z Golgoty, który jest umieszczony w ołtarzu. Ofiarowali go świątyni w Licheniu franciszkanie z Ziemi Świętej. Przed krzyżem nie odbywają się oficjalne nabożeństwa, ale mimo to liczni pielgrzymi klękają i zatapiają się w modlitwie.

Na pozostałych dwóch ścianach transeptu zachodniego znajdują się freski. Po lewej stronie od krzyża fresk ukazujący koronację Cudownego Obrazu, która miała miejsce 15 sierpnia 1967 r. Natomiast po prawej stronie przedstawiona jest scena chrztu Mieszka I – pierwszego władcy państwa polskiego, który odbył się w 966 r.

W transepcie wschodnim znajdują się liczne kaplice poświęcone świętym i

błogosławionym. Pielgrzymi chętnie je odwiedzają, zastanawiając się nad ich przesłaniem bądź też polecając Bogu za wstawiennictwem świętych Patronów swoje intencje.

W nawie wschodniej podziwiać można sześć kaplic bocznych. Są to: kaplica św. Jadwigi Królowej, Świętej Rodziny, Mariańska, Dusz Czyśćcowych, Świętego Franciszka z Asyżu, św. Michała Archanioła.

Jako pierwsza widoczna jest Kaplica św. Jadwigi z jej relikwiami. Kaplica ma za zadanie przypominać o tym, jak ważne jest poświęcenie w służbie Bogu i ludziom. Zgromadzenie Sióstr Świętej Jadwigi Królowej Służebnic Chrystusa Obecnego (sióstr jadwiżanek) z Krakowa ofiarowało relikwiarz koronacyjny królowej Jadwigi. Główny obraz w kaplicy przedstawia królową modlącą się u stóp krucyfiksu przed podjęciem decyzji o chrzcie Litwy. Jest to nawiązanie do mądrości i poczucia odpowiedzialności królowej Jadwigi pełnej poświęcenia zarówno dla Kościoła, jak i Ojczyzny. Jej postawa jest wzorem, jak służyć Bogu i ludziom, a także Ojczyźnie. W kaplicy znajduje się  również panorama Krakowa z czasów królowej Jadwigi.

Kaplica św. Rodziny podkreśla wartość rodziny jako podstawowej komórki społecznej. Poświęcona jest
Jezusowi, Maryi i Józefowi. Nawiązuje do miłości, będącej podstawą w życiu rodzinnym oraz najważniejszą cnotą chrześcijańską. Kaplicę zdobi fresk przedstawiający wesele w Kanie Galilejskiej. Znajduje się w niej również kopia mozaiki rzymskiej pt.: „Maryja – Matka Kościoła”.

Kaplica Mariańska jest kaplicą opiekunów Sanktuarium; jej celem jest zachęta do zastanowienia się nad powołaniem do życia w zakonie. W Kaplicy Mariańskiej znajdują się trzy rzeźby przedstawiające uosobienie trzech cnót zakonnych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Jest w niej również obraz przedstawiający marianów (błogosławionych i Sług Bożych) oddających cześć Najświętszej Maryi Pannie.

Po przeciwnej stronie usytuowana jest Kaplica Dusz Czyśćcowych. Przypomina ona o konieczności modlitwy za zmarłych. Znajduje się w niej obraz przedstawiający  założyciela marianów - błogosławionego ojca Stanislawa Papczyńskiego modlącego się za dusze czyśćcowe. Stanowi on nawiązanie do jednego z charyzmatów Zgromadzenia Księży Marianów, jakim jest wstawiennictwo za cierpiącymi w czyśćcu. Jest w niej też rzeźba pt. „Ulżyj mym cierpieniom”. Symbolizuje ona prośbę dusz czyśćcowych o modlitwę wstawienniczą.

W Kaplicy św. Franciszka z Asyżu, obrazującej stosunek człowieka do przyrody, znajduje się obraz przedstawiający przyjęcie stygmatów przez św. Franciszka. Święty Franciszek swoją postawą uczy szacunku do wszystkich stworzeń i do całej przyrody. Jest on patronem ekologów. Ma przypominać wiernym o potrzebie miłości do przyrody, którą często bezmyślnie niszczymy.

Ostatnią jest Kaplica św. Michała. Na centralnym jej miejscu znajduje się rzeźba św. Michała Archanioła.

realizacja LM Internet  LM Internet